งานนำเสนอกำลังจะดาวน์โหลด โปรดรอ

งานนำเสนอกำลังจะดาวน์โหลด โปรดรอ

สารบัญญัติ ตาม พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535 เมธี ชุ่มศิริ ศูนย์อนามัยที่ 4 ราชบุรี 1.

งานนำเสนอที่คล้ายกัน


งานนำเสนอเรื่อง: "สารบัญญัติ ตาม พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535 เมธี ชุ่มศิริ ศูนย์อนามัยที่ 4 ราชบุรี 1."— ใบสำเนางานนำเสนอ:

1 สารบัญญัติ ตาม พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535 เมธี ชุ่มศิริ ศูนย์อนามัยที่ 4 ราชบุรี 1

2 หมวด 9 การจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะ

3

4 o ที่หรือทางสาธารณะ หมายความว่า “สถานที่หรือทางที่มิใช่เป็นของ เอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือใช้ สัญจรได้” (มาตรา 4)  สินค้า มิได้มีความหมายเฉพาะไว้ จึงน่าจะหมายถึง ข้าวของ วัสดุทุกชนิด ที่นำมาขาย/ จำหน่ายได้ ซึ่งรวมทั้งอาหาร น้ำดื่ม น้ำแข็ง ฯลฯ

5 ถ้าเปลี่ยน แปลง ชนิด/ประเภทสินค้า ลักษณะการจำหน่าย สถานที่ขาย เงื่อนไขอื่น ๆ การควบคุมการจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะ ขออนุญาต (ม.41) ออกข้อกำหนดของท้องถิ่น(ม.43) ประกาศเขต (ม.42) ผู้จำหน่ายสินค้าในที่/ ทางสาธารณะ ต้อง ปฏิบัติ ตาม มีอำนาจ เจ้า พนักงาน ท้องถิ่น ต้องแจ้ง

6 เจ้าพนักงานท้องถิ่น สุขลักษณะเกี่ยวกับ ผู้ขาย/ผู้ช่วยขาย กรรมวิธีการจำหน่าย ทำประกอบ ปรุง เก็บ/สะสม ความสะอาดภาชนะ น้ำใช้ ของใช้ การจัดวาง/การเร่ขาย เวลาจำหน่าย ป้องกันเหตุรำคาญ/โรคติดต่อ ห้ามขายหรือซื้อโดยเด็ดขาด ห้ามขายสินค้าบางชนิด ห้ามขายสินค้าตามกำหนด เวลา เขตห้ามขายตามลักษณะ กำหนดเงื่อนไขการจำหน่าย ปิดที่สำนักงานฯ และบริเวณที่กำหนดเป็นเขต และระบุวันบังคับ โดยไม่น้อยกว่า 15 วัน นับแต่วันประกาศ ประกาศเขต ข้อกำหนดของท้องถิ่น ร่วมกับเจ้า พนักงานจราจร

7 พระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ มาตรา 20 ห้ามมิให้ผู้ใด (1) ปรุงอาหาร ขายหรือจำหน่าย สินค้าบนถนน หรือในสถานสาธารณะ (2) ใช้รถยนต์หรือล้อเลื่อนเป็นที่ปรุง อาหารเพื่อขายหรือจำหน่ายให้แก่ ประชาชนบนถนนหรือในสถานสาธารณะ (3) ขายหรือจำหน่ายสินค้าซึ่งบรรทุก บนรถยนต์ รถจักรยานยนต์ หรือล้อเลื่อน บนถนนหรือในสถานสาธารณะ ความในวรรคหนึ่ง มิให้ใช้บังคับ แก่การปรุงอาหารหรือการขายสินค้าตาม (1) หรือ (2) ในถนนส่วนบุคคลหรือในบริเวณที่ จพถ. /พนักงานจนท. ประกาศ ผ่อนผันให้กระทำได้ระหว่างวัน เวลาที่กำหนด ด้วยความเห็นชอบของเจ้า พนักงานจราจร ความในวรรคหนึ่ง มิให้ใช้บังคับ แก่การปรุงอาหารหรือการขายสินค้าตาม (1) หรือ (2) ในถนนส่วนบุคคลหรือในบริเวณที่ จพถ. /พนักงานจนท. ประกาศ ผ่อนผันให้กระทำได้ระหว่างวัน เวลาที่กำหนด ด้วยความเห็นชอบของเจ้า พนักงานจราจร

8 ประเด็นพิจารณา ทำไงดี.... ถ้าจะให้มีการขายของบนที่หรือทาง สาธารณะได้..

9 คำแนะนำของคณะกรรมการสาธารณสุข ฉบับที่ 3/2542 เรื่อง การประกาศเขตควบคุมการจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะ ตาม ม. 42 แห่ง พ.ร.บ. การสาธารณสุข พ.ศ และ ม. 20 แห่งพ.ร.บ. รักษาความ สะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ การประกาศเขตควบคุมการจำหน่ายสินค้าในที่หรือทาง สาธารณะให้ จพถ. ร่วมกับ จพง. จราจร ในท้องถิ่นนั้น ดำเนินการ พิจารณาทั้ง เขตห้าม และเขตผ่อนผัน โดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 42 แห่ง พ.ร.บ การสาธารณสุข พ.ศ และมาตรา 20 แห่ง พ.ร.บ. รักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ ควบคู่ในคราวเดียวกัน เพื่อมิให้เกิดปัญหาการโต้แย้งระหว่าง จพง. กับผู้จำหน่าย สินค้าที่มิได้ประกาศห้ามไว้ แต่ จพง. ก็อ้างข้อกฎหมายการรักษาความ สะอาดฯ ว่ามิใช่เป็นเขตผ่อนผันเพื่อเอาผิดกับผู้จำหน่ายสินค้านั้นได้ ซึ่ง จะทำให้เกิดการบังคับใช้กฎหมายในลักษณะที่ไม่เสมอภาคและเป็นการ เลือกปฏิบัติ การประกาศเขตควบคุมการจำหน่ายสินค้าในที่หรือทาง สาธารณะให้ จพถ. ร่วมกับ จพง. จราจร ในท้องถิ่นนั้น ดำเนินการ พิจารณาทั้ง เขตห้าม และเขตผ่อนผัน โดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 42 แห่ง พ.ร.บ การสาธารณสุข พ.ศ และมาตรา 20 แห่ง พ.ร.บ. รักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ ควบคู่ในคราวเดียวกัน เพื่อมิให้เกิดปัญหาการโต้แย้งระหว่าง จพง. กับผู้จำหน่าย สินค้าที่มิได้ประกาศห้ามไว้ แต่ จพง. ก็อ้างข้อกฎหมายการรักษาความ สะอาดฯ ว่ามิใช่เป็นเขตผ่อนผันเพื่อเอาผิดกับผู้จำหน่ายสินค้านั้นได้ ซึ่ง จะทำให้เกิดการบังคับใช้กฎหมายในลักษณะที่ไม่เสมอภาคและเป็นการ เลือกปฏิบัติ

10 ประเด็นพิจารณา กรณี ขายสินค้าบนถนนริมทางหลวง..... จะทำได้ไหม ตามกฎหมายในหมวดนี้ ราชการส่วนท้องถิ่นจะออกใบอนุญาตให้ผู้ใดจำหน่ายสินค้าในที่หรือ ทางสาธารณะตาม ม.41 หรือกำหนดเขตตาม ม.42 สำหรับสถานที่ที่อยู่ ในความดูแลของหน่วยราชการอื่นจะต้องให้หน่วยราชการที่มีอำนาจ นั้นๆเห็นชอบด้วย โดย - เชิญหัวหน้าหน่วยราชการหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายเข้าร่วมเป็น กรรมการในการพิจารณา - หรือ มีหนังสือขอความเห็นชอบจากหน่วยราชการนั้นๆก็ได้

11 (1) สถานที่หรือทางสาธารณะที่เป็นทางน้ำ/ทางหลวง/พื้นที่ แหล่งท่องเที่ยวที่อยู่ในความดูแลของหน่วยราชการใด หน่วยราชการนั้น ย่อมมีอำนาจหน้าที่ในการควบคุมดูแลตามวัตถุประสงค์แห่งกฎหมายที่ หน่วยงานนั้นรับผิดชอบ (2) กรณีที่สถานที่หรือทางสาธารณะในเขตท้องถิ่นนั้นมีการ จำหน่ายสินค้า จะโดยได้รับอนุญาตจากหน่วยราชการที่มีอำนาจในการ ควบคุมดูแลหรือไม่ก็ตาม ราชการส่วนท้องถิ่นนั้นชอบที่จะใช้อำนาจตาม ม.41 ม.42 และ ม.43 แห่งกฎหมายการสาธารณสุข ในการควบคุมดูแล ด้านสุขลักษณะของการจำหน่ายสินค้าดังกล่าวได้ เพื่อประโยชน์ในการ คุ้มครองสุขภาพอนามัยของประชาชนในท้องถิ่นเป็นสำคัญ (1) สถานที่หรือทางสาธารณะที่เป็นทางน้ำ/ทางหลวง/พื้นที่ แหล่งท่องเที่ยวที่อยู่ในความดูแลของหน่วยราชการใด หน่วยราชการนั้น ย่อมมีอำนาจหน้าที่ในการควบคุมดูแลตามวัตถุประสงค์แห่งกฎหมายที่ หน่วยงานนั้นรับผิดชอบ (2) กรณีที่สถานที่หรือทางสาธารณะในเขตท้องถิ่นนั้นมีการ จำหน่ายสินค้า จะโดยได้รับอนุญาตจากหน่วยราชการที่มีอำนาจในการ ควบคุมดูแลหรือไม่ก็ตาม ราชการส่วนท้องถิ่นนั้นชอบที่จะใช้อำนาจตาม ม.41 ม.42 และ ม.43 แห่งกฎหมายการสาธารณสุข ในการควบคุมดูแล ด้านสุขลักษณะของการจำหน่ายสินค้าดังกล่าวได้ เพื่อประโยชน์ในการ คุ้มครองสุขภาพอนามัยของประชาชนในท้องถิ่นเป็นสำคัญ คำแนะนำของคณะกรรมการสาธารณสุข ฉบับที่ 4/2545 เรื่อง การควบคุมการจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะ ตาม หมวด 9 แห่ง พ.ร.บ. การสาธารณสุข พ.ศ.2535 สำหรับสถานที่ที่เป็นทางน้ำหรือทาง หลวง หรือพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวที่อยู่ในความดูแลของหน่วยราชการอื่น

12 ทั้งนี้ราชการส่วนท้องถิ่นจะออกใบอนุญาตให้ผู้ใดจำหน่าย สินค้าในที่หรือทางสาธารณะตามมาตรา 41 หรือกำหนดเขตตามมาตรา 42 สำหรับสถานที่ที่อยู่ในความดูแลของหน่วยราชการอื่นจะต้องให้ หน่วยราชการที่มีอำนาจนั้นๆ เห็นชอบด้วย โดย - เชิญหัวหน้าหน่วยราชการหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายเข้าร่วมเป็น กรรมการในการพิจารณา - หรือมีหนังสือขอความเห็นชอบจากหน่วยราชการนั้นๆก็ได้ ทั้งนี้ราชการส่วนท้องถิ่นจะออกใบอนุญาตให้ผู้ใดจำหน่าย สินค้าในที่หรือทางสาธารณะตามมาตรา 41 หรือกำหนดเขตตามมาตรา 42 สำหรับสถานที่ที่อยู่ในความดูแลของหน่วยราชการอื่นจะต้องให้ หน่วยราชการที่มีอำนาจนั้นๆ เห็นชอบด้วย โดย - เชิญหัวหน้าหน่วยราชการหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายเข้าร่วมเป็น กรรมการในการพิจารณา - หรือมีหนังสือขอความเห็นชอบจากหน่วยราชการนั้นๆก็ได้

13 ประเด็นพิจารณา จากกรณีที่ มีกฎหมายให้สถานที่บางจุดขายได้.. บางจุดขายไม่ได้.. จะทำอย่างไร และอย่างไร

14 (1) ราชการส่วนท้องถิ่นควรอาศัย ม.20 วรรคสอง แห่ง กฎหมายพ.ร.บ.รักษาความสะอาดฯ และ/หรือ ม.42 แห่งกฎหมาย พ.ร.บ.การสาธารณสุข ประกาศกำหนด เขตผ่อนผันและ/หรือเขต ห้ามจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะ โดยความเห็นชอบ ของ จพง.จราจรเสียก่อน ซึ่งในทางปฏิบัติราชการส่วนท้องถิ่นสามารถดำเนินการได้โดยการเชิญ จพง.จราจรเข้าร่วมเป็นคณะกรรมการในการพิจารณากำหนดเขต ดังกล่าว หรือมีหนังสือขอความเห็นชอบก็ได้ (1) ราชการส่วนท้องถิ่นควรอาศัย ม.20 วรรคสอง แห่ง กฎหมายพ.ร.บ.รักษาความสะอาดฯ และ/หรือ ม.42 แห่งกฎหมาย พ.ร.บ.การสาธารณสุข ประกาศกำหนด เขตผ่อนผันและ/หรือเขต ห้ามจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะ โดยความเห็นชอบ ของ จพง.จราจรเสียก่อน ซึ่งในทางปฏิบัติราชการส่วนท้องถิ่นสามารถดำเนินการได้โดยการเชิญ จพง.จราจรเข้าร่วมเป็นคณะกรรมการในการพิจารณากำหนดเขต ดังกล่าว หรือมีหนังสือขอความเห็นชอบก็ได้ (2) เมื่อมีผู้ประกอบการมายื่นขอใบอนุญาตจำหน่ายสินค้าในที่ หรือทางสาธารณะ จพถ. จึงจะพิจารณาอนุญาตให้ประกอบการ จำหน่ายสินค้า ชนิดหรือประเภทใดๆตามความเหมาะสมสำหรับในเขต ผ่อนผันและ/หรือเขตห้ามจำหน่ายสินค้าบางชนิดหรือบางประเภท หรือ ตามเงื่อนไขใดๆตามที่ราชการส่วนท้องถิ่นได้ประกาศกำหนดเขต ดังกล่าวไว้แล้วตามข้อ (1) โดย จพถ. ควรพิจารณาออกใบอนุญาตให้ ผู้ประกอบการเป็นรายๆไป

15 อนึ่ง ในกรณีที่ จพถ. ได้ ออกใบอนุญาต ตาม ม.41 แห่ง กฎหมายการสาธารณสุข ให้ขายสินค้าในที่สาธารณะใดแล้ว โดยยัง มิได้ประกาศเขตผ่อนผันและ/หรือเขตห้ามจำหน่าย ย่อมไม่มีความชอบ ธรรมที่จะดำเนินคดีผู้ที่ได้รับใบอนุญาตนั้นในฐานความผิดที่ฝ่าฝืน ม.20 แห่งกฎหมายพ.ร.บ.รักษาความสะอาดฯได้อีก คำแนะนำของคณะกรรมการสาธารณสุข ฉบับที่ 5/2545 เรื่อง แนวทางปฏิบัติในการออกใบอนุญาตจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะตาม มาตรา 41 แห่ง พ.ร.บ. การสาธารณสุข พ.ศ เพื่อความสอดคล้องกับมาตรา 20 แห่งพ.ร.บ. รักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ. 2535

16 16 กรณีศึกษาจากคำพิพากษาศาลปกครอง ในคดีเกี่ยวกับการจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะตาม กฎหมายการสาธารณสุข กรณีศึกษาจากคำพิพากษาศาลปกครอง ในคดีเกี่ยวกับการจำหน่ายสินค้าในที่หรือทางสาธารณะตาม กฎหมายการสาธารณสุข

17 การขายในที่ห้ามขาย (ตลาดโบ๊เบ๊) ● กรณีผู้ค้าฯ ขายในที่หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้กำหนดเป็นจุดผ่อน ผัน ต่อมาเจ้าพนักงานท้องถิ่นสั่งห้ามขาย กรณีพื้นที่ดังกล่าวไม่ได้ เป็นจุดผ่อนผันเป็นการขายโดยฝ่าฝืนกฎหมาย จึงไม่มีสิทธิที่จะขาย มาตั้งแต่ต้น กรณีไม่ถือเป็นผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหาย หรือ อาจจะเดือดร้อนหรือเสียหายฯ ไม่มีสิทธิฟ้องคดี ● แต่หากเคยกำหนดให้เป็นจุดผ่อนผัน และได้รับอนุญาตให้จำหน่าย สินค้าในที่หรือทางสาธารณะ ถ้าต่อมามีการยกเลิกจุดผ่อนผัน หรือ ห้ามขาย กรณีถือว่าเป็นผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายแล้ว นำ คดีมาฟ้องศาลปกครองได้ตามเงื่อนไขแห่งการฟ้องคดี (คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ. ๑๙๘/๒๕๕๑)

18 กรณีศึกษาอื่น ๆ ● คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.๑๐/๒๕๔๙ ระหว่าง นายนเรศน์ และ นายกเทศมนตรีตำบลพนมสารคาม ที่ ๑ กับพวกรวม ๒ คน กรณีกำหนดจุด ผ่อนผันบังหน้าร้าน และออกใบอนุญาตให้จำหน่ายสินค้าในที่หรือทาง สาธารณะ (เนื้อโค) เห็นว่า มีอำนาจตามกฎหมาย (กฎหมายเทศบาล กฎหมายการสาธารณสุข และกฎหมายการรักษาความสะอาดฯ) ในการ กำหนดจุดผ่อนผัน และออกใบอนุญาตให้จำหน่ายสินค้าฯ ได้โดยไม่ จำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากผู้ฟ้องคดี และเป็นการกำหนดในลักษณะ ทั่วไปมิได้ผ่อนผันเฉพาะหน้าร้านผู้ฟ้องคดี ซึ่งผู้ฟ้องคดียังคงประกอบ กิจการค้าขายในอาคารได้ตามปกติ ไม่ทำให้เดือดร้อนเสียหายหรือไม่ได้รับ ความสะดวกอันเป็นการละเมิดสิทธิเสรีภาพของผู้ฟ้องคดี ● คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.๒๗๑/๒๕๕๐ ระหว่าง น.ส. นงลักษณ์ และ ทม.โพธาราม กรณีกำหนดจุดผ่อนผัน จะต้องไม่ก่อให้เกิดกระทบต่อ ผู้อื่นจนเกินควร

19 แผงลอยบังหน้าร้าน (ทน.นครศรีธรรมราช) ● ผู้ฟ้องคดีประกอบกิจการจำหน่ายเครื่องสุขภัณฑ์ได้รับความเดือดร้อน เสียหายเนื่องจากเทศบาลปล่อยให้มีการจอดรถเข็นและแผงลอยขาย อาหารและอื่น ๆ บริเวณสองฝั่งถนน บังหน้าร้านตน เป็นเหตุให้ผู้ที่จะซื้อ สินค้าผู้ฟ้องคดีไม่ได้รับความสะดวกและไม่มีที่จอดรถ จึงไม่มาซื้อสินค้า เป็นเหตุให้ขาดรายได้จำนวนมาก เป็นมานานนับ ๑๐ ปี เคยมีหนังสือ ร้องเรียนเทศบาลแล้วก็ไม่ได้รับการแก้ไข จึงนำคดีมาฟ้องขอให้เทศบาลมี คำสั่งให้ผู้ค้าฯ ย้ายไปที่อื่นแทนการเบียดเบียนพื้นที่ผิวจราจรอันเป็นสมบัติ ส่วนรวม ● เทศบาลอ้างว่า เนื่องจากชาวบ้านจำนวนมากมีฐานะยากจน ไม่มีรายได้ จึง ผ่อนผันให้ทำการค้าฯ โดยมิได้ละเลยแต่อย่างใด เมื่อได้รับคำร้องเรียนก็ ได้กวดขันจัดระเบียบให้มีการแบ่งช่องทางชัดเจน และให้ผู้ค้าฯ ทำความ สะอาดพื้นที่ทุกวัน

20 ● มีประเด็นต้องพิจารณาว่าเทศบาลละเลยต่อหน้าที่ฯ หรือไม่ เห็นว่า ● พรบ.รักษาความสะอาดฯ มาตรา ๒๐ กำหนดห้ามมิให้ผู้ใดปรุงอาหาร ขายหรือจำหน่ายสินค้าบนถนน หรือในสถานสาธารณะ แต่ไม่ห้ามในถนน ส่วนบุคคล หรือในบริเวณที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือพนักงานเจ้าหน้าที่ ประกาศผ่อนผันให้กระทำได้ในระหว่างวัน เวลาที่กำหนดด้วยความ เห็นชอบของเจ้าพนักงานจราจร และ ● มาตรา ๔๔ กำหนดว่า นอกจากอำนาจหน้าที่ที่ได้บัญญัติไว้ใน พรบ. นี้ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นและพนักงานเจ้าหน้าที่มีอำนาจหน้าที่ ดังต่อไปนี้ (๑) โฆษณาให้ประชาชนได้ทราบถึงหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติตาม พรบ. นี้ (๒) สอดส่องและกวดขันไม่ให้มีการฝ่าฝืน พรบ. นี้ โดยเคร่งครัด (๓) ตักเตือนผู้กระทำความผิด หรือสั่งให้ผู้กระทำความผิดแก้ไขหรือขจัด ความสกปรกหรือความไม่เป็นระเบียบหรือความไม่เรียบร้อยให้หมดไป หรือ (๔) จับกุมผู้กระทำความผิดซึ่งไม่เชื่อฟังคำตักเตือนและดำเนินคดีตาม พรบ. นี้

21 ● เมื่อบนถนนสองฟากถนนมีผู้ค้าฯ ตั้งแผงลอยและรถเข็นขาย อาหารและอื่น ๆ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๒๐ เมื่อผู้ฟ้องคดีมี หนังสือร้องเรียน เทศบาลในฐานะเจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมีหน้าที่ที่ จะต้องดำเนินการตามมาตรา ๔๔ การที่เทศบาลผ่อนผันให้มีการ ตั้งแผงลอยและรถเข็นขายอาหารฯ ตลอดมา โดยไม่ดำเนินการ ตามอำนาจหน้าที่ที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ ทั้งที่มีอำนาจ ตามมาตรา ๒๐ ที่จะออกประกาศผ่อนผันโดยถูกต้องตามกฎหมาย ได้ แต่เทศบาลก็หาได้ดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างใดไม่ กรณีจึงฟัง ว่าเทศบาลละเลยต่อหน้าที่ตามที่ พรบ. รักษาความสะอาดฯ กำหนดให้ต้องปฏิบัติ ● จึงพิพากษาให้เทศบาลดำเนินการตามมาตรา ๔๔ ภายใน ๖๐ วัน (ผู้ค้าฯ ต้องได้รับอนุญาตตามกฎหมายสาธารณสุขด้วย) คำพิพากษาศาลปกครองกลางที่ ๗๘/๒๕๔๖

22 สวัสดี... หวังว่าทุกท่านคงสามารถเดินบนทางเท้า ได้สบายๆ ตามนี้.....


ดาวน์โหลด ppt สารบัญญัติ ตาม พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535 เมธี ชุ่มศิริ ศูนย์อนามัยที่ 4 ราชบุรี 1.

งานนำเสนอที่คล้ายกัน


Ads by Google